شاید اولین سوالی که برای یک بیمار در مراجعه به هومیوپات مطرح می شود میزان موفقیت و احتمال بهبودی وی است .
بصورت یک اصل می توان گفت که هر بیماری که نیروی حیاتی وی از بین نرفته باشد می تواند از هومیوپاتی انتظار بهبودی داشته باشد. در
حقیقت با توجه به اینکه هومیوپاتی با تحریک سیستم ایمنی بدن عمل می کند
اگر سیستم ایمنی و کلا ساختار بدن دچار نابودی مفرط و غیر قابل برگشت شده
باشد امید به بهبودی به شدت کاهش می یابد مانند مراحل انتهایی سرطان-و یا بیمارانی که عضو یا اعضاییاز بدن را از دست داده اند و به عبارتی ناقص شده اند (کلیه-کبد-...) که
تشخیص آن وابسته به نظر پزشک هومیوپات است گرچه در این موارد هم از طریق
هومیوپاتی می توان با کاهش دردها و ایجاد آرامش و کاستن از داروهای
شیمیایی عملا به بیمار کمک بسیار می توان کرد
اما در عمل موانع دیگری نیز ممکن است پیش بیاید که البته قابل برطرف نمودن هستند
۱)همانطور
که در فصل مصاحبه هومیوپاتی ذکر شد نحوه گرفتن اطلاعات مربوط به بیماری
اهمیت زیادی دارد و هر عاملی که در آن اختلال ایجاد کند باعث کاهش درصد
موفقیت می شود
بیمار بایستی تمامی نکات مربوط (و بعضا غیر مربوط از نظر خودش)را صادقانه عنوان کند تا هومیوپات به نزدیکترین تشخیص برسد مشکل زبان(گویشهای متفاوت)-خجالت کشیدن از گفتن واقعیات-بی اعتمادی به پزشک هومیوپات-کم حرف بودن ذاتی بیمار-حضور اطرافیان بیمار در مصاحبه-و عدم آشنایی کافی بیمار از آنچه که هومیوپات باید بداند .همگی
باعث کاهش موفقیت می شوند چه بسیار پیش می آید که بیمار به علل فوق مطلبی
را در جلسات اول نمی گوید و بعد از گذشت چندین جلسه ناموفق(یا بهبودی کم) با گفتن نکات کلیدی در تشخیص تازه به درمان کامل می رسد که این امر باعث طولانی شدن درمانش شده است
۲)داروهای شیمیایی: در
بسیاری از بیماران به علت درمان آلوپاتی بیمار در حال مصرف داروهای
شیمیایی می باشد در این حال هومیوپات بایستی تا جای ممکن این داروها را
قطع و یا کاهش دهد چرا که با درمان هومیوپاتی ایجاد اختلال می کند در
مواردی که داروها مسکن هستند و بیمار وابستگی حیاتی به دارو ندارد(انواع ضد دردها-داروهای اعصاب-...)عموما
از ابتدا قطع می شوند ولی در مواردی که بیمار به شدت وابسته به دارو شده و
قطع آن می تواند خطرناک و یا غیر قابل تحمل باشد ناچارا درمان هومیوپاتی
همزمان با داروی شیمیایی شروع می شود (داروهای فشار خون-داروهای قلبی-تشنج-آسم-...)تا با نتیجه گیری تدریجی بتوان داروی شیمیایی را کاهش و در نهایت قطع نمود
در این حال واضح است که موفقیت درمان کاهش و طول درمان افزایش می یابد
در
نظر بگیرید که مصرف داروی هومیوپاتی مانند یک موسیقی ملایم باشد که فقط در
صورت شنیده شدن اثر میکند در این حال اگر سروصدای دیگری در محیط باشد(داروی شیمیایی)مطمئنا مانع از شنیده شدن موسیقی ملایم می شود( هر چند که شنیده شدن نیز غیر ممکن نیست)گاهی
بیماران تصور می کنند که با وجود مصرف داروهای شیمیایی که به شدت به آن
وابسته هستند امکان درمان هومیوپاتی وجود ندارد اما با ید گفت علیرغم سخت
تر شدن درمان می توان با نظر پزشک معالج درمان را شروع کرد و در نهایت
نتیجه گرفت
نکته مهم دیگر اینکه
به دلایل مختلف ممکن است پزشک هومیوپات در جلسه اول درمان به نتیجه نرسد و
در دفعات بعد با کامل کردن اطلاعات به تشخیص درست برسد و لذا بیمار نباید
با اولین نتیجه منفی از هومیوپاتی نا امید شود و گاهی نیز ممکن است مانند
هر پزشک دیگری پزشک هومیوپات شما . به تشخیص نرسد در این هنگام معمولا هومیوپاتها نظر مشورتی خود را در مورد بیماران از یکدیگر می پرسند. همانگونه
که با شکست درمانی مثلا در درمان بیماری استخوان توسط یک ارتوپد نمی توان
ارتوپدی را زیر سوال برد همانگونه نیز نمی توان به صرف شکست درمانی
بیمارانی معدود. کل هومیوپاتی را بی اعتبار دانست چه بسا با مراجعه به پزشک هومیوپات دیگری مسئله به آسانی حل شود
۳) انتظار درمان در نزد بیماران نیز نکته مهم دیگریست که گاه به اشتباه شکست درمانی تلقی می شود. در
واقع بسیاری از بیماریها با توجه به سیر کند شکل گیری آنها مدت طولانی
برای حصول به درمان نیاز دارند و گاه شروع اثر درمانی حتی چند هفته بعد
شروع می شود و یا به کندی و در ابتدا به شکل نامحسوس است که همین امر باعث
می شود تا بیمار از درمان ناامید شود .بارها برای من پیش آمده که برای اثبات بهبودی در بیمار ناچار به یادآوری مشکلات بیمار (با مرور پرونده وی) شده ام که در این حال تازه بیمار متوجه تغییرات و بهبودی خود می شود
طول درمان در هومیوپاتی بسیار متغییر می باشد و بسته به نوع بیماری و حاد یا مزمن بودن آن از چند ساعت تا چند سال متغیر است . شاید به عنوان یک معیار کلی بتوان مدت زمان در گیری بیماری را برای حدس زدن در مورد طول درمان در نظر گرفت. به
عبارت دیگر هر چقدر که بیماری فرد مدت طولانیتری وی را در گیر کرده باشد
مدت مورد لزوم برای درمان طولانی تر است برای نمونه بیماری با قدمت بیش از
ده سال احتمالا چندین ماه برای درمان نیاز داردالبته شدت بیماری و همینطور
مصرف یا عدم مصرف داروهای شیمیایی نیز در تعیین این مدت اهمیت دارند. البته باید گفت که بیمار با اولین بار مصرف دارو(تشخیص صحیح) بهبودی را مشاهده می کند که اکثرا تا حد رهایی کامل از آلام بیماریست اما با گذشت زمان اثر دارو (حدودا یک ماه ) علائم
بیماری باز می گردد البته با شدتی کمتر از قبل با تکرار داروی هومیوپاتی و
تغییرات لازم در قدرت دارو بیمار با مصرف بار دوم دوباره خوب می شود و این
تجویز مرتب صورت می گیرد (مثلا ماهانه) و
در هر بار برگشت بیماری خفیفتر می شود و بعد مدت اثر درمان طولانی تر می
شود برای مثال بیمار دو ماه یا چهار ماه خوب است و در نهایت دیگر بیماری
عود نمی کند. عدم مصرف داروی روزانه
آنگونه که در پزشکی کلاسیک معمول است باعث می شود که بیمار حتی این مدت را
چندان حس نکند و در طی این مدت از زندگی لذت ببرد(در هومیوپاتی معمولا داروها در فواصل طولانی مدت و بیشتر ماهیانه مصرف می شوند)
۴) شرایط
زندگی بیماران نیز نقش مهمی در سرعت و کیفیت درمان دارد بدین شکل که اگر
بیمار بطور مداوم تحت تاثیر اثرات سو بیماریزا باشد واضح است که درمان به
کندی پیش می رود و گاه عود می کند عواملی همچون محیط پراسترس در خانه یا
محل کار و حضور مستمر مسائل روحی و یا آب و هوایی نامساعد همچون مانعی در
مقابل روند درمان عمل می کنند و باید همزمان سعی در کاستن و دوری از آن
شرایط داشت
در نظر بگیرید که شما
یک ماشین را که تصادف نموده است کاملا تعمیر کنید و خیلی زود دوباره آن
ماشین تصادف کند و هر بار تعمیر آن تصادف دیگری را شاهد باشد در این حال
حتما باید قبل از پرداختن تنها به خرابی ماشین در پی علت آسیبهای مکرر به
آن و رفع علت برآمد
بطر کلی میزان
موفقیت هر هومیوپات بسته به تجربه و علم وی متفاوت است ولی بطور کلی از
۵۰٪ تا۹۰٪ متغیر است که با توجه به اینکه عموم بیمارانی که نزد هومیوپاتها
می آیند عملا از پزشکی کلاسیک جوابی در خور نگرفته اند و لذا بیماران صعب
العلاج محسوب می شوند می توان این درصد موفقیت را بسیار قابل توجه دانست
من وهمکارانم هر روزه شاهد شفای بیمارانی هستیم که اکثرا هیچ امیدی به درمان قطعی نداشته اند . هیچ چیز به اندازه نجات جسم وروان یک انسان از درد و مشقت ارزشمند نیست
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 10 آذر 1388 | توسط:
zahra jaberi | |